Eind September 2013, 10 weken zwanger van mijn 4e en voor Bart zijn 2e wondertje. Ik kon niet wachten om het van de daken>lees fb. te schreeuwen… heb dus ook niet gewacht! En met deze alweer groeiende buik ( mijn buikje was nog maar net weg, want Lautje was nog maar 7 maanden) wist heel Facebook dat wij weer in blijde verwachting waren.

Een roze wolk

Ik leefde natuurlijk nog op een roze wolk, mijn jongste was nog maar 7 maandjes… maar deze wolk werd gewoon felroze! Ik wist natuurlijk al een aantal weken dat er weer een baby in mijn buik zat en ik droomde, kocht er flink op los. Waar moest kind nr.4 slapen? Alle slaapkamers incl. zolder waren bezet, hoe doen we het als ik na mijn zwangerschapsverlof weer ging werken met oppas? Want om op 2 baby’s te passen vond ik een beetje teveel van het goede voor de oma’s… enz. enz. Maar binnen een paar weekjes had ik overal een oplossing voor (ja,ja toen werkte mijn hoofd nog supergoed!) Een dubbele kinderwagen, een wiegje voor bij ons op de kamer waren ook al gekocht…

Nooit geweten dat dit zo heftig was

Begin Oktober 2013 op een zondagavond bloedverlies… paniek in huize Frederiks van Dijk! Volgens de verloskundige hoefde ik niet bang te zijn het gebeurde wel vaker. Oké ze heeft vast gelijk en dacht mijn hele slapeloze nacht aan haar woorden… Maandagmorgen, ik wou toch graag een echo. Maar nee dat vonden ze niet nodig, als het misse boel was zou ik het in de loop van de week wel merken. Koekoek willen jullie mij gek hebben? Gelukkig regelde mijn huisarts per direct een echo.

Had ik deze echo maar nooit laten doen…

Daar lag hij/zij, bewegingloos, geen kloppend hartje… mijn baby leefde niet meer. Het hartje was waarschijnlijk al een weekje gestopt met kloppen.

Wow wat een week…

Op dezelfde dag of een dag erop (weet het niet zeker) kregen wij te horen dat Bart zijn oma na een lang ziektebed, niet meer verder wou leven… ik wist niet wat ik moest voelen, voelde op dat moment alleen mijn eigen verdriet, mijn wereld stortte in… hoe kan je wereld instorten om een baby die je niet in je armen hebt gehad, die je nog niet eens hebt voelen bewegen in je buik?

Die week kreeg ik voor het eerst in mijn leven een heel raar gevoel… Ik voelde het in mijn buik en in mijn hoofd. Een beetje duivels vond ikzelf… een mengeling van egoïstisch, jaloezie, afgunst, boosheid ik weet niet hoe ik het uit kan leggen. Bart wou natuurlijk nog veel tijd bij zijn oma zijn. Hij ging elke avond erheen… maar koekoek, hey, hallo en ik dan met mijn verdriet? Ik heb je nodig! Ik wil jouw armen om mij heen! Wij hebben die week ook heel veel ruzie gehad…

Ik lijk wel psychisch

Donderdag was de dag dat de miskraam doorzette. Ojee en nu? Ik ga mijn baby niet door de wc spoelen! Gelukkig was Bart die dag bij mij (na veel gezeur). We hebben als 2 gekken alles in een zeef opgevangen en gezocht of we de baby konden vinden, hoe gek kun je zijn denk ik nu achteraf… we durfden er ook niet teveel aan te zitten, stel je eens voor dat we de baby kapotmaken! Een dag later hebben wij alles begraven in een grote bloempot, als we namelijk ooit eens verhuizen kunnen we haar/hem meenemen. Waar je op zo’n moment aan denkt…

Deze dag is ook Bart zijn oma ingeslapen… helaas kon ik er niet bij zijn.

Mijn leven is vanaf die week veranderd

De zondag 3 dagen na het verliezen van mijn baby, appte mijn werkgever dat ik de volgende dag wel weer kon gaan werken… oké doe ik. Ik heb de hele dag gehuild op mijn werk, ik kon niet meer, wat deed ik hier? Vanaf die dag ben ik nooit meer met plezier naar mijn werk gegaan! Gelukkig zei mijn werkgever (na een paar uur huilen) dat het misschien beter was om nog een paar dagen thuis te blijven…

Dat “duivelse” gevoel van egoïsme, jaloezie en afgunst die bleef. Zwangere vrouwen, vrouwen die hun zwangerschap aankondigden, baby’s die werden geboren, zelfs gelukkige gezinnetjes of verliefde mensen… Ik kon er niet tegen! Dat gevoel bekroop mij overal. Tijd om naar de dokter te gaan, deze gedachtes zijn niet gezond! Volgens hem ging dit wel snel weer weg en kon ik altijd komen om te praten…

Hoe mijn leven verder is veranderd schrijf ik een andere keer in een blog… denk dat hieruit langzaam mijn burn-out tevoorschijn komt.

Xx van mij

Een weekendje weg… de afgelopen jaren betekende dat drama’s, stress en lichamelijke klachten… en dit allemaal al 2 weken voordat wij weggingen. Tot nu toe gaat het ontzettend goed (heb ook nog maar een week geleden geboekt)

Waarom gaat het nu toch zo goed?

Het is natuurlijk ook nog geen volgende week en mijn “to do” lijstjes zijn nog niet bedacht. Maar ik denk dat het nu beter gaat omdat de chaos in ons leven langzaam afneemt, ik nu goed herstel van mijn burn-out en door dit herstel mijn huis(houden) aardig op rolletjes loopt… incl. De was! Ja de was.

Nog niet zo lang geleden moest ik eerst de mount everest beklimmen om een shirt en bijpassende broek te vinden. En niet alleen voor mijzelf, maar voor elk lid van ons gezin! Dus een weekend of week weg… Drama! En nu kan ik alles zo de koffer inschuiven 🙂

Mijn hoofd werkt nog niet altijd mee…

En daar komt het… wat nemen we mee? Zo gauw mijn hoofd moet denken, slaat deze op tilt. Boodschappenlijstjes, to do lijstjes, wat ik mee moet nemen als ik maar even de deur uit ga. Hoe ga ik dit nou oplossen zonder ziek te worden (yep ik kan hier echt ziek van worden). Ik moet in mijn achterhoofd houden dat zo goed als alles wel te koop is. Hoe ik dit ga doen of heb gedaan schrijf ik in de loop van de week.

Voor het eerst in 4 jaar heb ik ergens zin aan!

Ik kan me er gewoon op verheugen! Dit gevoel heb ik jaren niet gehad… heb zelfs zin om te gaan zwemmen met de meisjes 😀 S’avonds hapjes op tafel, spelletjes doen (Hey, al wat dingen voor mijn boodschappenlijst en inpaklijst). Even echt tijd voor elkaar en het belangrijkste… de kleintjes.

Welkom

Hey, hey… welkom op mijn blog (De zoveelste blogger in de blogwereld).

Waarom bloggen? Nou omdat ik het altijd leuk vond om mijn dagelijkse dingen te delen… eerst op Hyves en later op Facebook. Maar of het nu ligt aan het kleine kletsdorp waar ik vandaan kom, of dat het overal zo is… maar je leven delen op fb is “not done”. Maar waarom hebben jullie dan een Facebook account? De leuke filmpjes, het laatste nieuws en niet te vergeten… Like, Deel en Win acties! Oké dat kan natuurlijk, maar jullie hebben wel 500+ vrienden? Why???

Maar oké ik dwaal af… waar wil ik het over hebben in mijn blog? Over mijn chaotische leven als partner, moeder en (sinds 4 weken) oma. Ik ben een bewuste thuisblijfmoeder, dus geen spannende carrière verhalen, maar gewone huis, tuin, keuken en kinderdingen.

WIE BEN IK…

Wie ben ik? Ik ben Soraya Frederiks en al 40 jaren oud. Moeder van 4 dochters… Nikischa (21), Denayra (16), Laurey (5) en Miley (3). Ik ben de partner (vriendin) van Bart van Dijk voor het gemak noem ik hem in mijn blogs “mijn man” en zoals ik eerder had verteld ben ik sinds 4 weken oma van het mooiste jongetje Lío Nikolai. Ojaa en niet te vergeten, schoonmoeder van Dani. Dit is dus MIJN gezin, een beetje samengesteld (mijn 2 oudsten zijn van mijn 1^e partner).

Ik schrijf zoals ik praat, dus geen perfecte Nederlandse zinsopbouw dingen. Het moet uit mn vingers rollen zonder na te denken. Ik ben denk ik gewoon een “standaard” persoon niet super slim, maar ook niet super dom… gewoon, gewoon.

Uhhhmmm… ja mijn leven is een beetje chaotisch (dat zullen jullie wel aan mijn schrijven merken) mede door mijn burn-out 4 jaar geleden. Maar ik kan nu zeggen (afkloppen) dat ik goed aan het herstellen ben. Misschien dat ik ooit nog een blog hierover schrijf, maar op dit moment wil ik in het “nu” denken en schrijven.

Ik hoop dat jullie mijn blogs leuk vinden, interessant zal het niet worden want ik heb niet echt een interessant leven hahaha… En tot snel!

Xx van mij.